Afro kolektyw to prekursorzy organicznego ”hip-hop jazz" (tj. bez użycia sampli, tylko instrumentów muzycznych) na rodzimym rynku muzycznym. Do niedawna kojarzyli się wyłącznie z rapem jednak, wraz z początkiem nowego roku zmienili swój styl. Podpisanie kontraktu z dużą wytwórnią płytową i zdumiewające stylistyczne przeobrażenie spotkały się z niezbyt pochlebnymi opiniami fanów, którzy odwrócili się plecami od zespołu zarzucając grupie sprzedanie się, pedalstwo i pójście w stronę studenckiego chałturzenia.

Stoję po drugiej stronie barykady. Niczym obrońcy Krzyża na Krakowskim Przedmieściu, będę bronił muzycznej ewolucji Afro Kolektywu. Czwarta studyjna płyta warszawskiej formacji , Piosenki po polsku, to naprawdę solidny piosenkowy album, który powinien się podobać. Utwory są bardzo melodyjne i pełne uroku. Rozbudowane i dopieszczone aranżacje robią wrażenie. Pełno tu odniesień do popu lat 80, jedynie otwierająca album Nasza doskonałość nawiązuje do poprzednich osiągnięć zespołu. Z głośników wydobywa się bardzo rytmiczny bas, okraszony niekiedy delikatną elektryczną gitarą. Tekstowo wciąż jest rewelacyjne. Wpadająca w ucho fraza, zachwyca słuchacza dawką kpiny, sarkazmu oraz dystansem zarówno do otoczenia jak i siebie samych. Teksty są błyskotliwe (żadna nowość), bije z nich dojrzałość nie ma tu mowy o wyświechtanych komunałach. Ogólne wrażenie może psuć jedynie wokal Hoffmana, jeśli już przyczepić się do jego seplenienia. Cóż nie można zjeść ciastka i mieć ciastko.

Piosenki po polsku to naprawdę misterne dzieło. Jak twierdzi sam Hoffman to objaw dojrzewania, który niektórzy mogą uznać za pewien regres. Fani Afro Kolektywu mają prawo czuć się zawiedzeni, odbierać nowe wydawnictwo jako ładne i tandetne. Rozumiem ich, być może zbyt bolesna jest dla nich zmiana targetu. Z pewnością o ich występ na Juwenaliach będzie biło się kilka samorządów studenckich. Podsumowując Piosenki… można pokochać albo znienawidzić, nie ma tu chyba miejsca
na stany pośrednie. Siedem z wielgachnym plusem.

Mariusz Szostak

Click here to view the video on YouTube.

23 lutego w Klubokawiarni Meskalina wystąpi Halla Nordfjörd. Pochodzi ona z Reykjaviku. Jej piękny i subtelny głos i równie ładne melodie, który gra na swojej gitarze.Artystka dała wiele koncertów na Islandii (m.in. na najsłynniejszym festiwalu na wyspie – Iceland Airwaves), ale odwiedziła też inne kraje Europy jak choćby Danię, Niemcy, Wyspy Owcze czy Anglię.

https://www.facebook.com/events/259631137438227

28 lutego w ramach Dnia Kalevali odbędzie się minikoncert Wojciecha Tatarynowicza, który zaprezentuje utwory grane ma fińskim ludowym instrumencie muzycznym, uważanym za symbol narodowy- Kantele.

1 marca mamy przyjemność gościć kolejnego reprezentanta Islandii podczas naszego festiwalu. W Klubokawiarni Meskalina odbędzie się koncert Snorri Helgasona, który od dekady występuje z gitarą na scenach całej Europy. Jego drugi album "Winter Sun" (wydany przez kultową islandzką wytwórnię Kimi Records) trafił do sklepów tego lata. W lipcu został najlepiej sprzedającym się albumem w notowaniu gogoyoko.com. Snorri nowy album nagrał z Sindri Már Sigfússonem, znanym z projektów Seabear i Sin Fang.

https://www.facebook.com/events/108359879285731/

2 marca będziemy mięli okazję usłyszę muzykę fińską. Mikko Himanka i Pauli Jämsä zagrają koncert o prawdziwej naturze Finów. Podczas koncertu będzie wiele przejmujących momentów ; prawdziwy rollercoaster emocji.

Mikko Himanka studiował śpiew klasyczny, występował w kilku projektach operowych (takich jak Czarodziejski flet), a także w wielu projektach kantatowych.

Pauli Jämsä- muzyk grający na fortepianie, w 2010 roku otrzymał nagrodę za najlepsze wykonanie-Chopina na ISA-festiwalu w Austrii. Występował w Finlandii, Rosji, Austrii i Estonii.

I na zakończenie całego festiwalu 10 marca odbędzie się "Viking Party" w klubie U Bazyla, oczywiście w skandynawskim klimacie

W czasie tej imprezy odbędą się dwa koncerty:

* Bartosza Ogrodowicza (polski kompozytor, instrumentalista z Wrześni. Od 2009r. realizuje projekt solowy wykonując autorski repertuar. Tworzy rock progresywny/symfoniczny z elementami muzyki filmowej na instrumentach klawiszowych) oraz

* zespołu Envia (zespół z Poznania wykonujący metal/alternatywę/nu metal. Od pierwszego koncertu, który miał miejsce w styczniu tego roku, Envia zdobyła uznanie i sympatię ludzi. Wszystko za sprawą muzyki oraz charyzmatycznego wokalisty!)

https://www.facebook.com/events/209853572444524/?ref=ts

Adele zaliczyła dwudziesty tydzień na szczycie amerykańskiej listy sprzedaży Billboard 200. Brytyjka wyrównała tym samym rekord należący do zmarłej w ubiegłą sobotę Whitney Houston.

Lana Del Rey ma ponad sześćdziesiąt piosenek w zanadrzu.

Dobre anioły jednak pozwolił nam na czasowe stawienie się w starej krakowskiej kamienicy na nagranie wywiadu w Radiu Radiofonia. Na pierwszy rzut oka wydawać by się mogło, że nagrywanie wywiadu w prywatnym mieszkaniu w towarzystwie dwóch kotów może nie wyjść tak jak zespół sobie to zakładał. NIC BARDZIEJ MYLNEGO!!!! Domowa atmosfera, gorąca aromatyczna herbata wprowadziła zebranych w fantastyczny nastrój a gospodyni audycji Gosia zadbała o wszystko co najważniejsze. Po odbyciu rozmowy, która zakończyła się spontanicznym nagraniem wspólnego utworu Zapaski i Longital nie zostało nam nic innego jak skonsumowanie paru szybkich piw przed pobudką o 6.30 aby zdążyć na kolejne nagranie. Tym razem
poprzeczna została zawieszona bardzo wysoko ponieważ Longital wystąpiło w Programie Trzecim Polskiego Radia w audycji Agnieszki Szydłowskiej – Radiowy Dom Kultury. Jeżeli macie ochotę to cały wywiad można oglądnąć pod tym linkiem :

Click here to view the video on YouTube.

Po takiej wyprawie przyszedł czas na punkt kulminacyjny całego przedsięwzięcia. Koncert w klubie Migawka (ex Lokator). Na początek na scenie pojawił się w/w duet z Ukrainy zespół Zapaska. To co Jana i Pablo stworzyli na scenie wprawiło mnie w doskonały humor. W czasach gdzie na wielu muzycznych scenach widnieje ten sam oklepany schemat grania, poruszania się i wyśpiewywania kolejnych wraz utworów Zapaska to jak dla mnie swoiste novum. Pablo grający na przeróżnych
instrumentach których nazw do tej pory nie jestem wstanie wymówić, śpiewając, rycząc, mrucząc i wydając z siebie najdziwniejsze dźwięki wprawiał publiczność w zachwyt a Jana swoim specyficzny pastelowym głosem tworzyła do tego wszystkiego charakterystyczną namiętną przeciwwagę. Niewątpliwe najważniejszym utworem całego koncertu, był kawałek ,,Nie ma ryby,, który jak dla mnie to kwintesencja Zapaski. Zmysłowy głos Jany, melorecytacje Pabla i chaotyczne fantastyczne zakończenie. Czego chcieć wiecej?

Click here to view the video on YouTube.

Po takim początku jakim był fantastyczny koncert Zapaski, przyszedł czas na oczekiwanych przez wszystkich muzyków z Longital. Jak to zwykle bywa na scenie obok Daniala i Shiny pojawili się dwaj dodatkowi muzycy przedstawiani jako Jabłuszko i Lemur. Dla niewtajemniczonych zaznaczę, że to elektroniczne zabawki wspierające zespół na scenie i poza nią

I cóż za zaskoczenie, co za niedowierzanie na twarzach wielu zebranych, bo oto Longital zagrali kolejny rewelacyjny koncert. Koncert, który długo zapadnie wszystkim zebranym w głowach. Wirtuozerskie partie wygrywane przez Daniela na leciwej już gitarze wprawiały w osłupienie a to co ten skromny człowiek tworzy na scenie to istna magia. Shina w sobie tylko znany sposób zahipnotyzowała publikę, swoim głębokim a zarazem niskim głosem oddała wszystko to co najpiękniejsze w muzyce Longital. Mieliśmy pełen przekrój dotychczasowego dorobku zespołu, a takie utwory jak: Anjele moj, Mlyny, Gloria, Na Mori, Von Von czy Zlata i oczywiście mój ukochany A to je setko sprawiły radość niejednemu słuchaczowi. Po raz kolejny okazało się, że nie potrzeba wielkich sal, gigantycznych festiwali aby przeżyć coś co zdarza się bardzo rzadko. O czym mowa?

Mowa o obcowaniu z muzyką; czuciu jej każdą komórką naszego ciała. Czy nie o to chodzi w muzyce?

Longital wie co robi i są na doskonałej drodze aby zaczarować każdego słuchacza z osobna…..

Michał Loska

Debiutancki album tria z Los Angeles pod tytułem"Torches" został wydany w maju 2011 roku i przez wielu recenzentów był oceniany jako najlepszy krążek minionego roku. A singiel „Pumped Up Kicks” jest niekwestionowanym hitem radiowych list przebojów. Polscy artyści również przygotowali remixy ich największego przeboju. Grupa osobiście zaakceptowała wersje Rawskiego, kolektywu Double Trouble & Wolf oraz Plastic! Ich muzyka porównywana jest Empire Of The Sun czy Phoenix. Koncert odbędzie się w ramach cyklu Hortex:Sounds! Bilety na koncert dostępne będą już wkrótce na stronach go-ahead.pl, ticketpro.pl, eventim.pl oraz ebilet.pl, a także w punktach takich jak sklepy Saturn, Media Markt oraz EMPiK!

Nazwa znajoma dla wszystkich fanów mocnego rocka (trzymajmy się z dala od heavy metalu, a przynajmniej przy okazji tego albumu). Zespół został założony w 1985 r. Nie dziwi więc 8-płytowa dyskografia. Warto wspomnieć o dwóch kluczowych muzykach w składzie, są to:  Dave Sitek, który dołączył do grupy zaledwie rok temu, tym razem spełniający rolę basisty (a znany przede wszystkim jako producent ogromnej ilości świetnych płyt,  m.in. zespołów Foals oraz TV On the Radio), a także niesamowity gitarzysta Dave Navarro, którego mam nadzieję nie trzeba przedstawiać.

Założę się, że niemal większość z Was słyszała ich singiel "Irresistable Force" (który notabene, przez kilka tygodni okupował wysokie miejsce na LP3). Utwór wybrany doskonale, bo wpada w ucho i zmusza do sięgnięcia po resztę.

A jaka jest ta cała reszta?

Największą uwagę przykuwa "Curiosity Kills", w którym spośród całej fali gitarowych riffów i mocnych uderzeń bębnów wyłaniają się skromne i delikatne dźwięki pianina. Utwór 8. na płycie to "Splash a Little Water On It", całkowicie wybijający się poza konwencję, łącząc w sobie dwie zupełnie odmienne koncepcje, z których mogłyby powstać osobne utwory. Początkowo dość stonowany i mroczny, z czasem przechodzący rytmiczną metamorfozę. Do tej samej grupy zaliczyłabym jeszcze "Twisted Tales" z chwytliwą linią melodyczną i niezłą partią gitarową. Pozostała część płyty już niczym specjalnym nie zaskakuje, ograniczając się w brzmieniu do cech wytyczonych gatunkowi grunge. W tym w końcu specjalizuje się Jane's Addiction, dlatego nie powinniśmy mieć żadnych zastrzeżeń – gdyby nie fakt, że album łatwo zakorzenia się w naszej głowie, ale w tak samo krótkim czasie każe o sobie zapomnieć.

Pozostaje nam więc słuchać surowych gitar i ostrego głosu Perry'ego Farrella – cieszyć się, ale nie delektować.

Dominika Groberska

Lo Fi w 2012 roku nadal cool? Czy może odchodzi do lamusa?

Są dwie kapele Lo-Fi które praktycznie stworzyły ten gatunek: Pavement I Guided by Voices. Ale dzisiaj nie będziemy rozkminiać nowej płyty ekipy Malkmusa (Oj chciało by się chciało), a pogryziemy się trochę z drużyną Roberta Pollarda.

Właśnie Robert Pollard jest postacią niebywała, to jest człowiek który wziął lekkie melodyjne rockowe piosenki na modłę wczesnego R.E.M. czy też The Smiths. I zmieszał je z brudem pełnym przesterowanych gitar (coś a'la Loveless). Wszystko to zostało nagrywane amatorskim sposobem, co sprawiło ze piosenki stawały się jeszcze bardziej obszarpane. Z tej niestrawnej mieszanki Pollard zdołał z zespołem, przetworzyć, i nagrać klika świetnych płyt, co obdarzyło ich statusem legend garażowego grania. Guided By Voices specjalizują się, w tworzeniu minutowych, dwuminutowych kawałków. Idąc takim tokiem tworzenia muzyki nagrali sporo dobrych płyt. Oczywiście ci bardziej kumaci uznają za obiekt kultu płytę  Bee Thousand, i mają rację, ale zapraszam też do zapoznania się zresztą materiału Pollarda i spółki.

Mamy 2012 rok. Dziwne czasy, ludzie pędzą do przodu, nie maja czasu na słuchanie muzyki. A w muzyce właśnie, króluję elektronika. Nie będziemy tu toczyć tyrad na temat Dubstepu (Może kiedy indziej). Do czego zmierzam? A mianowicie zmierzam do faktu, że zespół Stricte gitarowy jak GBV wydający płytę w 2012 ma na starcie już nieźle przewalone. Ludzie teraz jarają się klubową muzyką, a tu nagle powraca klasyczny gitarowy band. I wydaję…………(Werble proszę!) Bardzo udaną płytę!

Może moja ocena płyty, wiąże się z tym, ze brakuje mi dzisiaj takiego gitarowego grania. The Black Keys niestety nie zapełniło pustki. Patrzę z nadzieją jeszcze do obozu Josha Homme'a, który coś tam nagrywa, ale kiedy to wyjdzie to już nie wiadomo.

Więc ok stylistyka? Cóż płyta nie odbiega zbytnio od wczesnych dokonań Guided By Voices. Fani zespołu odnajdą się bez problemu. Znowu mamy krótkie kawałki (Kończą się w momentach w których tak naprawdę zaczyna się łapać melodie ). Amatorskie nagranie pełne zgrzytów, przesterów itp. Lecz jednak tu mamy ściągniecie tego brudu. Płyta jest „czystsza” melodie są wysunięte na pierwszy plan. To jest chyba najważniejsza zmiana w stylistyce zespołu na Let's Go Eat the Factory.

Jak już wspomniałem urzeka mnie w tym krążku esencja prostego alternatywnego gitarowego grania. Przypominamy sobie lata 90, gdzie epokowe płyty praktycznie wychodziły co miesiąc. Zalety płyty to też na pewno chwytliwe szybko wchodzące do głowy melodie. Palmę pierszeństwa nosi tu dzielnie kawałek otwierający Laundry And Lasers, który nawet uważam za „Highlight” albumu. Nie będę wymieniał wszystkich tu fajnych utworów bo jest tu ich od groma, i naprawdę nie ma to sensu.

Jeśli miałbym coś wytknąć chłopakom, to długość kompozycji. Ok ok wiem, że od nich nie powinienem oczekiwać pięciominutowych ballad. Nie ten adres! Ale mogliby lekko wydłużyć, te melodie bo są naprawdę przednie, a tak szybko się kończą. A i jeszcze wady ostatnie kawałki po prostu nudzą a ostatni jest zbyt patetyczny jak na GBV.

Cóż trudno na początku roku oceniać, czy płyta ma szansę znaleźć się w rankingu najlepszych płyt 2012. Tym bardziej że jeśli wierzyć zapowiedziom, to szykuję się nam bardzo udany rok. Ale wiem jedno płyta jest bardzo udanym kawałkiem gitarowego grania, i o to chodzi!

Tomasz Ciesiółka