Kalifornia nawet jesienią
Już od bardzo dawna nie zdarzyło się tak, aby jakakolwiek hip-hopowa premiera sprawiła mi taką radość, co wydana 27 września Cats & Dogs. Nie ma się jednak co dziwić, bo drugi krążek Evidence’a, rapera znanego z Dilated Peoples, a w Polsce dodatkowo z utworu Real Game nagranego wraz z OSTRym, jest wypełnioną kalifornijskim słońcem produkcją na najwyższym poziomie.
„Jestem bardziej zainteresowany tworzeniem dźwięków, niż bitów” – powiedział całkiem niedawno w jednym z wywiadów Sascha Ring, znany szerszej publiczności pod pseudonimem Apparat. I faktycznie, jego najnowszemu albumowi The Devil's Walk stylistycznie bliżej do ambientowo/post-rockowych eksperymentów Yndi Haldy, niż do swoich wszystkich wcześniejszych dokonań.
Waits jak wino
Urzeczony ostatnimi czasy postacią Toma Waitsa, nie spędziłem końcówki sierpnia w przeszukiwaniu katalogów wytwórni muzycznych, czy uczestnictwie w wielkiej fecie z okazji poznania daty wydania nowego krążka Jamesa Blake’a.
Czas ten spożytkowałem na reminiscencje z dyskografii dużo ważniejszego, wspomnianego już zresztą na początku, Toma Waitsa. Zawsze lubiłem i podziwiałem, jednak po powrocie do krążka Heartattack & Vine dochodzę do wniosku, że chyba niewystarczająco doceniałem. Siódmy album artysty i ostatni zarazem wydany pod szyldem wytwórni Asylum zachwyca przede wszystkim bogactwem i złożonością formy. Waits łączy na tym (i nie tylko na tym) krążku niezwykle bogate tradycje bluesa, jazzu, folku i rock’n’rolla, czego efektem jest niepodrabialne brzmienie sygnowane imieniem i nazwiskiem autora. Już otwierający i tytułowy zarazem Heartattack & Vine zachęca słuchacza do zabawy z leniwie bujającym rytmem, nieśmiałymi partiami gitary oraz charakterystycznym, brudnym głosem Waitsa ironicznie zawodzącym „if you want a taste of madness, you'll have to wait in line,”.
Na tym krążku ze świecą szukać przebojowości, jaką wypełniony jest wydany 5 lat później Rain Dogs, na którym znajdowały się takie przeboje, jak Jockey Full Of Bourbon, czy Singapore. Jedynie wypełniony jazzowym pianinem i klimatem zbliżonym do wszystkich zadymionych spelun Mr Sięgał oraz przywołany już wcześniej Heartattack & Vine stanowią zapowiedź kierunku, w którego stronę pójdzie Waits w następnych latach.
Heartattack & Vine przepełnione jest jeszcze romantyczną naiwnością w tekstach i klawiszową subtelnością w muzyce, które przeplatając się z bluesującymi kawałkami o typowo szyderczym usposobieniu, tworzą dzieło kompletne w treści i formie. Swoje apogeum osiągają natomiast w Saving All My Love For You, w którym Waits śpiewa „cause i ain't as bad as they make me out to be”. Widać, ten bard wszystkich alkoholików, wydając kilka tygodni temu singiel o autokrytycznym tytule Bad As Me, w ciągu trzydziestu jeden lat zbierania doświadczeń, zmienił podejście do swojej persony o 180 stopni.
Patrząc właśnie z perspektywy czasu, który upłynął od 1980 roku, bo wtedy został wydany Heartattack & Vine, można bez większych trudności zauważyć, że te utwory kompletnie się nie zestarzały. Stwierdzam to w czasie tegorocznych wakacji już drugi zresztą raz. Dokładnie takie samo wrażenie odniosłem po sierpniowym koncercie Primal Scream na OFF Festiwalu. Tyle, że w przeciwieństwie Szkotów, Tom Waits posiada mnóstwo swoich Screamadelic.
Jacek Ziobroń
O wspólnej płycie tej dwójki było bardzo głośno już kilka miesięcy przed jej wydaniem. Kanye West i Jay-Z, oboje pretendujący do tytułu króla rapu, połączyli siły i nagrali krążek pod szyldem The Throne, stylistycznie nawiązując raczej do Late Registration i The Blueprint, niż do My Beautiful Dark Twisted Fantasy.
Debiutancka płyta zespołu Austra, założonego przez Katie Stelmanis, która od swojego debiutu muzycznego pokonała już kawał drogi, pretenduje do strącenia z piedestału takich gwiazd ostatnich lat, jak Adele, czy Florence and the Machine oraz do osiągnięcia statusu popowej płyty roku. Wraz z Mayą Potepski i Dorianem Wolfem odpowiadającymi za warstwę muzyczną, sięgają bardzo wysoko, prawie dosięgając tej granicy.
Nie wiem, gdzie tkwi błąd i czy w ogóle o błędzie należy mówić w tej szczególnej sytuacji. Oto mamy przed sobą zespół, który po wydaniu doskonałego debiutu, staje przed dokonaniem trudnego wyboru, z którym musi zmagać się każdy band w tym okresie swojej działalności. Mianowicie – kontynuować nurt obrany na pierwszym wydawnictwie, czy uznać, że dotarło się do celu i czas na zmianę destynacji.
Powtórka z muzyki
Wszyscy zdążyliśmy się przyzwyczaić do podziwiania wszystkich tych, którzy potrafią zrobić coś z niczego. Tym razem jednak mamy szansę docenić człowieka, który z czegoś robi coś zupełnie innego, a produkt tej transformacji nie traci ani trochę na swojej jakości. Greg Gillis, jeden z czołowych obecnie przedstawicieli mash-upu, powraca ze swoim piątym albumem, doprowadzając jednocześnie do szału wszystkich obrońców walki o prawa autorskie.
Komentarze