Recenzje zacznę od niezbyt wyszukanego stwierdzenia: WAYNE COYNE IS A GOD! (Oj powiało Porcysem). Jest ktoś kto się nie zgadza? Ok początkowe płyty, na których prezentują w skrócie pink Floyd dla ubogich, są przeciętne. Ale Coyne cały czas poszukuiwal. Na Zaireeka, w koścu odnalazł swój styl.
Wszystko zaczęło się w 2004 r. kiedy Victoria Legrand wraz z Alex'em Scally założyli zespół/duet Beach House. Dzisiaj, bardziej dojrzali, z większym doświadczeniem i również rozmachem, serwują nam krążek o wdzięcznym, a zarazem uroczym tytule – Bloom. Nie mogli lepiej trafić z tytułem płyty, bo zespół rozkwitł i to nie tylko pod względem artystycznym. Victoria Legrand serwuje nam dojrzały i opanowany, hipnotyczny i delikatny wokal w Myth, który spokojnie może być etykietą i „dobrym imieniem”, tego doskonałego albumu. Zaczyna się spokojnie, żeby zaraz buchnąć potężnym indie – anthemowym refrenem – cuda/wianki.
Spanish Led Zeppelin… Kiedyś oglądałem, jakieś video The Mars Volta na Youtube. Nie pamiętam już, czy był to może fragment jakiegoś koncertu, czy też może teledysk. Wtedy ktoś w komentarzach porównał Marsów do zeppelinów cóż….
To porównanie nie ma zbyt wielkiego sensu. Schowajcie broń! Nie najeżdżam na jeden, ani drugi zespół (Zresztą ten drugi to legenda, hands down, chylę czoło) Po prostu żart polega na tym, że wszelkie porównania w kontekście The Mars Volta są po prostu nie na miejscu. Zespół potrafi nas uraczyć takimi skrajnościami jak: popowo indie rockowymi songami z playlist czytelników NME, aż po rozciągnięte półgodzinne, progresywno-rockowe suity,zakorzenione w dyskografii Yes. Oczywiście Volci nie są takimi mistrzami eklektyzmu jak np. panowie Beck Hansen czy Bob Dylan. Nigdy nie wiadomo, co można znaleźć na płytach tych dwóch artystów (btw Dylan nagrywa płytę w meksykańsko-latynoskich klimatach, czekam!). Gdy sięgałem po omawianą płytę jak zwykle oczekiwałem po Marsach gitar, w różnych formach, i różnie podanych. Cóż, panowie mnie zaskoczyli.
Co się dzieję? Mamy Kwiecień, i żadnej wiosennej płyty? Fani rowerowych wycieczek, nie mają co zgrać na mp3! Ale spokojnie, nie powołujmy komisji. Ponieważ mamy nowe The Shins. … Continue Reading
Najbardziej kontrowersyjny duet ostatnich lat, prezentuje nowy ciężkostrawny materiał.
Rok 2012 miał rozpocząć się pięknie. Tyle kuszących, płytowych premier zapowiedzianych na pierwsze miesiące, pomagały wejść z optymizmem w ten nowy etap naszego życia. Na pierwszy ogień, bo już 9 stycznia, poszli Brytyjczycy z The Maccabees i ich trzeci krążek.
Happysadowy syf?
Afro kolektyw to prekursorzy organicznego ”hip-hop jazz" (tj. bez użycia sampli, tylko instrumentów muzycznych) na rodzimym rynku muzycznym. Do niedawna kojarzyli się wyłącznie z rapem jednak, wraz z początkiem nowego roku zmienili swój styl. Podpisanie kontraktu z dużą wytwórnią płytową i zdumiewające stylistyczne przeobrażenie spotkały się z niezbyt pochlebnymi opiniami fanów, którzy odwrócili się plecami od zespołu zarzucając grupie sprzedanie się, pedalstwo i pójście w stronę studenckiego chałturzenia.
Lo Fi w 2012 roku nadal cool? Czy może odchodzi do lamusa?
Są dwie kapele Lo-Fi które praktycznie stworzyły ten gatunek: Pavement I Guided by Voices. Ale dzisiaj nie będziemy rozkminiać nowej płyty ekipy Malkmusa (Oj chciało by się chciało), a pogryziemy się trochę z drużyną Roberta Pollarda.
Właśnie Robert Pollard jest postacią niebywała, to jest człowiek który wziął lekkie melodyjne rockowe piosenki na modłę wczesnego R.E.M. czy też The Smiths. I zmieszał je z brudem pełnym przesterowanych gitar (coś a'la Loveless). Wszystko to zostało nagrywane amatorskim sposobem, co sprawiło ze piosenki stawały się jeszcze bardziej obszarpane. Z tej niestrawnej mieszanki Pollard zdołał z zespołem, przetworzyć, i nagrać klika świetnych płyt, co obdarzyło ich statusem legend garażowego grania. Guided By Voices specjalizują się, w tworzeniu minutowych, dwuminutowych kawałków. Idąc takim tokiem tworzenia muzyki nagrali sporo dobrych płyt. Oczywiście ci bardziej kumaci uznają za obiekt kultu płytę Bee Thousand, i mają rację, ale zapraszam też do zapoznania się zresztą materiału Pollarda i spółki.
Komentarze